Σρι Μπράμα-σαμχίτα

Αφού προσχώρησε στην τάξη της απάρνησης, ο Σρι Σατσινάνντανα Γκωραχαρί έμεινε για λίγο στο Σρι Πούρι-ντάμα και ύστερα ξεκίνησε την περιοδεία Του στη νότια Ινδία με το πρόσχημα της επίσκεψης των αγίων τόπων προσκυνήματος. Αφού επισκέφθηκε το Κανιακουμάρι, έφτασε στον άγιο τόπο που ονομάζεται Βεταπάνι και που βρίσκεται στη Μάλλαρα Ντέσα. Εκεί συνάντησε τον Σρι Ραγκουνάτα ντάσα και μετά αναπάυθηκε. Μία συμμορία τσιγγάνων της νομαδικής κοινότητας Μπαττατάρι, που είχε κατασκηνώσει εκεί, αιχμαλώτισε τον Κάλα-κρισναντάσα, υπηρέτη και σύντροφο του Σριμάν Μαχαπραμπού, δελεάζοντάς τον με γυναίκες. Εντούτοις, ο Μαχαπραμπού τον έσωσε με τη θεϊκή Του δύναμη και προχώρησε αμέσως στις όχθες του ιερού ποταμού Παγιασβίνι.

Αφού έκανε το απογευματινό Του λουτρό στο ποτάμι, ο Σριμάν Μαχαπραμπού πήγε στον ναό για να δει τη Θεότητα του Σρι Άντι-Κέσαβα. Ενώ κοιτούσε τη Θεότητα, κατακλύστηκε από εκστατική αγάπη και άρχισε να χορεύει, να τραγουδά και να απαγγέλει προσευχές και στίχους. Όταν Τον είδαν οι μορφωμένοι αφοσιωμένοι υπηρέτες και οι χιλιάδες προσκυνητές, έμειναν όλοι κατάπληκτοι. Αφού είδε τη Θεότητα, ο Σριμάν Μαχαπραμπού πρόσεξε ότι κάποιοι αφοσιωμένοι υπηρέτες, οι οποίοι είχαν τεράστια γνώση και συνειδητοποίηση των φιλοσοφικών αρχών, έδιναν διαλέξεις σχετικά με αυτό το βιβλίο, το πέμπτο κεφάλαιο της Σρι Μπράμα-σαμχίτα. Χάρηκε εξαιρετικά να ακούει αυτή τη γεμάτη αφοσίωση πραγματεία και αφού διάβασε λίγους στίχους και ο Ίδιος, ήταν αδύνατο να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Φανέρωσε, λοιπόν, τα οχτώ σημάδια της υπερβατικής έκστασης, όπως δάκρυα, σήκωμα των τριχών και ρίγος.

Και πράγματι, η Μπράμα-σαμχίτα είναι πρωτόγνωρη και μοναδική στη γραμματεία της παράδοσης του μπάκτι. Είναι γεμάτη περιγραφές της υπέρτατης δόξας του Σβαγιάμ Μπαγκαβάν Σρι Γκοβίνντα ντέβα και γεμάτη γνώση της ουσιώδους πραγματικότητας του Υπερτάτου Προσώπου και της ουσιώδους πραγματικότητας του μπάκτι. Είναι σαν να έχει χωρέσει ένας απέραντος ωκεανός στη φιάλη μιας συνοπτικής διατριβής. Εδώ βρίσκει κανείς συγκεντρωμένη την ουσία όλων των γραφών των Βαϊσνάβα, περιλαμβανομένων των Βεδών, των Πουρανα, της Μπαγκαβάντ-γκίτα και της Σρίμαντ-Μπαγκαβατάμ. Ο Σριμάν Μαχαπραμπού τους έβαλε να αντιγράψουν πολύ προσεκτικά το σπουδαίο αυτό έργο και μετά το έφερε μαζί Του πίσω στο Τζάγκανατ Πούρι.

Δεν δικαιούμαι να πω τίποτα περισσότερο για αυτό το κείμενο. Παρ’ όλα αυτά, επιθυμώ απλώς να υπαινιχθώ ότι αν αυτό το έργο καταταγεί στην κατηγορία των εξαιρετικά αρχαίων γραφών, αποτελεί σπάνιο αποδεικτικό στοιχείο προς επίρρωσιν του δόγματος του κρίσνα-μπάκτι. Ειδάλλως, μπορεί κάποιος να ισχυρισθεί ότι ο Σρι Τσετάνια Μαχαπραμπού πρέπει να το έγραψε ο Ίδιος, αφού καμία αναφορά αυτού του έργου δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά στη βόρεια Ινδία. Αν αυτή η γνώμη εδραιωνόταν οριστικά, τι θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη πηγή χαράς; Ο λόγος είναι ότι στον κόσμο των Βαϊσνάβα η ανακάλυψη μίας διατριβής εδραιωμένων φιλοσοφικών αληθειών, γραμμένων προσωπικά από τον Σριμάν Μαχαπραμπού θα διέλυε στη στιγμή και την τελευταία αμφιβολία σχετικά με τα φιλοσοφικά συμπεράσματα. Όποια γνώμη και αν έχει κανείς, η Μπράμα-σαμχίτα αξίζει να λατρεύεται από τους Βαϊσνάβα, όπως αξίζει και να την μελετούν εξονυχιστικά.

Σρίλα Μπακτιβινόντα Τάκουρα

Μετάφραση: Γ. Δ. Κωνσταντόπουλος