Τα ζωντανά όντα

(Από το Δέκατο Κεφάλαιο του βιβλίου «Η διδασκαλία του Κυρίου Τσετάνια», της Αυτού Θείας Χάρης Α. Τσ. Μπακτιβεντάντα Σουάμι Πραμπουπάντα, το οποίο  θα δημοσιευθεί σύντομα στο www.krsna.gr)

Ο Κρίσνα είναι η Απόλυτη Αλήθεια, το Υπέρτατο Πρόσωπο της Θεότητας, και βρίσκεται στην εσωτερική Του δύναμη, η οποία είναι γνωστή ως σβαρούπα-σάκτι ή άτμα-σάκτι, όπως περιγράφεται στην Μπαγκαβάντ-γκίτα. Επεκτείνεται σε διάφορες πολλαπλές μορφές, που κάποιες είναι γνωστές ως προσωπικές Του μορφές και κάποιες ως αποχωρισμένες μορφές. Έτσι απολαμβάνει τον Εαυτό Του σε όλους τους πνευματικούς πλανήτες, καθώς και στα υλικά σύμπαντα. Οι επεκτάσεις των αποχωρισμένων μορφών Του ονομάζονται ζωντανά όντα και αυτά τα ζωντανά όντα κατατάσσονται σύμφωνα με τις ενέργειες του Κυρίου. Διαιρούνται σε δύο κατηγορίες – αιωνίως απελευθερωμένα και αιωνίως υποκείμενα σε όρους, δηλαδή στους όρους της υλικής φύσης, είναι δηλαδή αιωνίως δέσμια της υλικής φύσης. Τα αιωνίως απελευθερωμένα ζωντανά όντα δεν έρχονται ποτέ σε επαφή με την υλική φύση και, συνεπώς, δεν έχουν πείρα της υλικής ζωής. Απασχολούνται αιωνίως στη συνείδηση του Κρίσνα, δηλαδή στην υπηρεσία αφοσίωσης του Κυρίου, και υπολογίζονται μεταξύ των συντρόφων του Κρίσνα. Η ευχαρίστησή τους, η μοναδική απόλαυση στη ζωή τους, πηγάζει από την προσφορά υπερβατικής υπηρεσίας αγάπης στον Κρίσνα. Από την άλλη μεριά, όσα ζωντανά όντα είναι αιωνίως υποκείμενα σε όρους είναι πάντοτε χωρισμένα από την υπερβατική υπηρεσία αγάπης του Κρίσνα και έτσι υπόκεινται στις τριπλές δυστυχίες της υλικής ύπαρξης. Εξαιτίας της αιώνιας διάθεσης αποχωρισμού από τον Κρίσνα της υποκείμενης σε όρους ψυχής, τα μάγια της υλικής ενέργειας τής απονέμουν δύο ειδών σωματική ύπαρξη – το χονδροειδές σώμα που αποτελείται από πέντε στοχεία και το λεπτό σώμα, που αποτελείται από τον νου, τη νοημοσύνη και το εγώ. Καλυμμένη από αυτά τα δύο σώματα, η υποκείμενη σε όρους ψυχή υποφέρει αιωνίως τους πόνους της υλικής ύπαρξης, που είναι γνωστοί ως τριπλές δυστυχίες. Επίσης, είναι  εκτεθειμένη και σε έξι εχθρούς, όπως η λαγνεία, ο θυμός, κλπ. Τέτοια είναι η παντοτινή αρρώστια της υποκείμενης σε όρους ψυχής.

Άρρωστο και δέσμιο, το ζωντανό ον μετενσαρκώνεται παντού στο σύμπαν. Μερικές φορές βρίσκεται στο ανώτερο πλανητικό σύστημα και μερικές φορές στο κατώτερο σύστημα. Με αυτόν τον τρόπο ζει την αρρωστημένη του ζωή. Η αρρώστια του μπορεί να θεραπευθεί μόνον όταν συναντήσει και ακολουθήσει τον έμπειρο γιατρό, τον γνήσιο πνευματικό δάσκαλο. Όταν η υποκείμενη σε όρους ψυχή ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες ενός γνήσιου πνευματικού δασκάλου, η υλική αρρώστια της θεραπεύεται, προάγεται στο στάδιο της απελευθέρωσης και φτάνει ξανά στην υπηρεσία αφοσίωσης του Κρίσνα, επιστρέφοντας στο σπίτι, επιστρέφοντας στον Κρίσνα. Η υποκείμενη σε όρους ζωντανή οντότητα θα πρέπει να αποκτήσει επίγνωση της αληθινής της θέσης και θα πρέπει να προσεύχεται στον Κύριο, «Πόσο ακόμα θα είμαι κάτω από την εξουσία όλων αυτών των σωματικών λειτουργιών, όπως η λαγνεία και ο θυμός;». Ως αφέντες της υποκείμενης σε όρους ψυχής, η λαγνεία και ο θυμός δεν είναι ποτέ ευσπλαχνικοί. Πράγματι, η υποκείμενη σε όρους ψυχή δεν θα πάψει ποτέ να προσφέρει υπηρεσία σε τόσο κακούς αφέντες. Ωστόσο, όταν έλθει στην αληθινή της συνείδηση, δηλαδή στη συνείδηση του Κρίσνα, εγκαταλείπει αυτούς τους κακούς αφέντες και πλησιάζει τον Κρίσνα με ειλικρινή και ανοιχτή καρδιά, για να επιτύχει το καταφύγιό Του. Προσεύχεται τότε στον Κρίσνα να μπορέσει να απασχοληθεί στην υπερβατική Του υπηρεσία αγάπης.

Ορισμένες φορές στις βεδικές γραφές οι πράξεις που αποσκοπούν στην απόλαυση, το μυστικιστικό γιόγκα και η αναζήτηση της γνώσης με εικασίες, με θεωρίες, εγκωμιάζονται ως διαφορετικοί τρόποι προς την αυτοσυνειδητοποίηση, αλλά παρ’ όλα αυτά τα εγκώμια, σε όλες τις γραφές ο δρόμος της υπηρεσίας αφοσίωσης είναι δεκτός ως ο σημαντικότερος. Με άλλα λόγια, η υπηρεσία αφοσίωσης του Κυρίου Κρίσνα είναι ο ύψιστος και  τέλειος δρόμος προς την αυτοσυνειδητοποίηση και συνιστάται να εκτελείται άμεσα. Η δράση που αποβλέπει στην απόλαυση, ο μυστικιστικός διαλογισμός και οι φιλοσοφικές εικασίες δεν είναι άμεσες μέθοδοι αυτοσυνειδητοποίησης. Είναι έμμεσες, επειδή χωρίς υπηρεσία αφοσίωσης δεν είναι σε θέση να οδηγήσουν στην ύψιστη τελειότητα της αυτοσυνειδητοποίησης. Πράγματι, όλοι οι δρόμοι προς την αυτοσυνειδητοποίηση εξαρτώνται σε τελευταία ανάλυση από τον δρόμο της υπηρεσίας αφοσίωσης.

Μετάφραση: Γ. Δ. Κωνσταντόπουλος